arkadaşlar bir yerde bu konuyla ilgili bir yazı okudum ve kafama takılan bazı noktalar var.

1)ölüm orucuna başlayan bir kişi bu kararı kendi özgür iradesiyle almıştır.
2)ancak zamanla durumu kötüleşip bilincini kaybettiğinde bana göre doktorları zor bir karar belirliyor.ölüme giden bir kişiyi tekrar yaşama döndürmek için tıbbi müdahalede bulunmak gerekir,çünkü dr ların görevi insanları yaşatmaktır.diğer taraftan da kişinin kendi özgür iradesiyle almış olduğu bir karara karşı gelmiş olmak da var.

sizce etik açıdan doğru olan hareket hangisidir?hastayı yaşatmak mı,yoksa verdiği karara saygı duymak mı?

Hekim Apollon Aesculapions, hygia panacea ve bütün Tanrı ve Tanrıçalar adına. And içerim, onları tanık ve şahit tutarım ki, bu andımı ve verdiğim sözü gücüm kuvvetim yettiği kadar yerine getireceğim. Bu sanatta hocamı, babam gibi tanıyacağım, rızkımı onunla paylaşacağım. Paraya ihtiyacı olursa kesemi onunla bölüşeceğim. Öğrenmek istedikleri takdirde onun çocuklarına bu sanatı bir ücret veya senet almaksızın öğreteceğim. Reçetelerin örneklerini, ağızdan bilgileri şifahi malumatı ve başka dersleri evlatlarıma, hocamın çocuklarına ve hekim andı içenlere öğreteceğim. Bunlardan başka bir kimseye öğretmiyeceğim. Gücüm yettiği kadar tedavimi hiç bir vakit kötülük için değil yardım için kullanacağım. Benden ağı ( zehir ) isteyene onu vermiyeceğim gibi, böyle bir hareket tarzını bile tavsiye etmiyeceğim. Bunun gibi bir gebe kadına çocuk düşürmesi için ilaç vermiyeceğim. Fakat hayatımı, sanatımı tertemiz bir şekilde kullanacağım. Bıçağımı mesanesinde taş olan muzdariplerde bile kullanmıyacağım. Bunun için yerimi ehline terkedeceğim. Hangi eve girersem gireyim, hastaya yardım için gireceğim. Kasıtlı olan bütün kötülüklerden kaçınacağım. İster hür ister köle olsun erkek ve kadınların vücudunu kötüye kullanmaktan mazarattan sakınacağım. Gerek sanatımın icrası sırasında, gerek sanatımın dışında insanlarla münasebette iken etrafımda olup bitenleri, görüp işittiklerimi bir sır olarak saklıyacağım ve kimseye açmıyacağım.



görüyorsun ki medcan biz anda sadık kalmak istiyorsak her yerde ve her şekilde bulunan insanlara yardım etemliyiz bu kişi ölüm orucunda da olabilir intihar da etmiş olabilir hiç farketmez

ewt ben de tabiki insanların yaşamının kurtarılması taraftarıyım ki zaten dr ların görevi de budur.ancak benim kafamı kurcalayan ve size danışmak istediğim nokta,kişi bu kararı verirken kendi iradesiyle vermiş. bilinci kapandıktan sonra da düşünme yetisini kaybediyor ve hasta haklarına göre tedaviyi kabul veya reddebilecek bir durumu yok.bu nedenle acaba bilinci açıkken vermiş olduğu karar mı geçerli olmalı diye düşünmüştüm.

esin; ölüm orucuyla intiharı benzettiğine göre ölüm orucunun neden yapıldığı hakkında bir bilgin yok demektir buna üzüldüm.Burda ölüm oruçlarının nedenlerinden bahsetmiycem.(bunu başka bi platformda enine boyuna doğrusuyla yanlışıyla tartışırız isteyenlerle)

soruya cevabım ise müdahale etmektir. çünkü bence insan hayatı kutsaldır. o insanın neden böyle bi işe kalkıştığını öğrenmek ve bu nedenlere karşı -sorunun temeline yönelik- çözüm üretmekte bence insanlık görevidir..

Tıp etiği açısından ölüm orucuna yatan kişiye müdahale etmek kesinlikle görevimizdir. Televizyonda da bir kaç kez bu duruma şahit olmuştum. Doktorlar birtakım ölçüm testleri ve değerlendirmeyi hergün düzenli olarak yapıyorlar ve kişinin vereceği karar doğrultusunda hareket ediyorlar! Kişiye bir de tıbbi takip formu veriliyor ve kişinin bu eyleme devam edip etmeyeceği ve "bilinç kaybı durumunda tedaviyi kabul edip etmeyeceği" konusunda forumu doldurması isteniyor. Yani bu durumda eylemcinin bilinci gider ya da komaya girerse son durumda verilen karara saygılı olunması gerekir.

peki bu ölüm orucuna başlamadan önce "canlandırmayın emri" imzaladıysa hasta, müdahalede bulunmak yanlış olmaz mı

Yukarıda da intihar-ölüm orucu konusu açılmış ve tekrar söyleyip ikisi arasındaki farklardan bahsedilmesini istemiyorum ancak bir yerde benzetmek de gerekiyor, zira sonuçta ikisi de insanın özgür iradesiyle aldığı bir bakıma "ölüm" kararları...Nedenleri farklı olsa da...
Ancak bizim doktor olarak nasıl "o karşı görüşten..tedavi etmem" diyemeyeceğimiz gibi, bir amaç uğruna ölümü göze alan insanın sauvnduğu düşünceyle ilgilenmeyip sadece işimiz olan "insan hayatını kurtarma" işini elimizden geldiğince gerçekleştirmeye çalışmalıyız.
Ayrıca intihar ve ölüm orucu "insaın hayatını kurtarmamızı gerektiren" başka bir noktada daha ayrılıyor, intihar direk olarak ölümeyi istemektir. Ancak ölüm orucu yukarıda da söylediğim gibi bir amaç uğruna insanın temel bir ihtiyaından vazgeçmesidir. Basite indirgemek istemiyorum ama bir çeşit protestodur. Eğer biz kişiyi yaşatır ve protestosunu devam edebilmesini sağlarsak (ki o hadde gelmiş bir insan hala bunu devam ettirmek istiyorsa fiziksel diil ruhsal sağlığından şüphe edilmeli diye düşünüyorum) kendi fikirleri açısından da yararımız dokunmuş olabilir. Extreme belki de saçma bir düşünce ama, sonuçta kesinlikle müdahele etmeliyiz diye düşünüyorum.

Ayrıca benim bu fakülteyi seçmemde asıl etkili olan düşüncem "insanlara yardım etmek" diil "insan vücudunu anlamak ve nasıl çalıştığımızı öğrenmekti" Bu konu da tuz-biber oldu üstüne, başka bir konu açıp bunu size sormak istiyorum;

Sizce "tıp bilimi", "insanların hayatını kurtarmak için" mi yoksa "insan vücudunun nasıl çalıştığını, canlı organizmaları anlayıp, bunun sonucunda nasıl varolduğumuzu çözebilmek için" mi var?